آن سال، زمستانِ پُر برفي بود. برف چهارم، پنجم كه حسابي باريد، همه جا را سفيد پوش كرد و روي زمين يك وجب برف نشست. اهالي محلّه، صبح كه از خواب بيدار شدند، ديدند برف همه جا را برداشته و چيزي جز برف ديده نمي شود. اين بود كه شال و كلاه كردند، پارو به دست گرفتند و روي بام ها رفتند.

  چيزي نگذشت كه بام ها را روفتند و بيشتر حياط ها را از برف خالي كردند، امّا كوچه ها پُر از برف شد. چند نفر از اهالي محلّه تا   مي توانستند برف ها را بردند و در بياباني اطراف آن جا ريختند. امّا باز هم برف زيادي سر كوچه ها روي زمين مانده بود. در آن محلّه استاد نجّاري مغازه داشت كه آدم خوش ذوق و باسليقه اي بود. او وقتي آن همه برف را ديد، رو به اهالي كرد و گفت: «ديگر بس است! بردن اين  برف ها به بيابان خيلي زحمت دارد. به جاي اين كار بياييد با اين برف هاي باقي مانده در سر كوچه ي ما يك شير برفي درست كنيم. اين طوري هم خيال مان از بردن اين همه برف راحت مي شود، هم از قشنگي آن استفاده مي كنيم. هر وقت هم كه لازم بود خرابش مي كنيم.»

اهالي محلّه، پيشنهاد استاد نجّار را پسنديدند. بعد از اين بود كه با كمك استاد نجّار، دست به كار ساختن شير برفي شدند.