حضرت امام جعفر صادق (ع) ششمین امام شیعیان است. پدرش امام باقر (ع) و مادرش فاطمه دختر محمّدبن ابی بکر بود. محمّدبن ابی بکر از یاران بسیار وفادار حضرت علی(ع) بود.

روز 17 ربیع الاوّل سال 83 هجری، مردم مدینه سال روز تولّد پیامبر را جشن گرفته بودند. امّا در خانواده‌ی پیامبر این جشن وشادی دو چندان بود، چرا که فاطمه همسر امام باقر (ع)، نوزادش را به دنیا آورده بود.

جعفر کم‌کم بزرگ شد. او که همیشه همراه و در کنار پدرش بود، از آن حضرت درس زندگی یاد می‌گرفت. از علم و دانش پدر چیز های زیادی می‌آموخت. وقتی در سال 114 هجری، امام باقر‌ (ع) شهید شد، امام جعفر صادق پیشوا و رهبر مسلمان‌ها شد.

دوران زندگی امام ششم هم مثل زندگی پدرش دوره‌ی آرامی بود و آن حضرت توانست راه پدرش را ادامه دهد. در مدّت 31 سال امامت آن حضرت، کارهای زیادی روی مسایل دینی انجام شد، طوری که مذهب شیعه را مذهب جعفری می‌گویند. امام ششم چهار هزار شاگرد تربیت کرد که بیش‌تر آن‌ها از دانشمندان و حکیمان و فیلسوف‌های زمان خود بودند.

 امّا عاقبت منصور خلیفه‌ی عبّاسی حضور امام در بین مردم را برای خود خطر‌ناک دید و یکی از درباریانش را مأمور کرد تا با زهر، امام صادق را مسموم کند. در اثر همین سم بود که امام ششم شهید شد و از دنیا رفت. آن روز 25 شوّال سال 148 هجری بود.