یکی بود،یکی نبود. مردی بود که با زن و دخترش زندگی می کرد. از قضا، زن به بیماری سختی دچار شد و مُرد. مدّتی گذشت و مرد، با زن بیوه ای که یک دختر داشت ازدواج کرد. دختر مرد، زیبا و دوست داشتنی و دختر زن زشت و نفرت انگیز بود. نامادری، خیلی به دختر مرد، حسادت می ورزید.

    در زمان های دور پادشاهی زندگی می کرد که بیش تر از ده پادشاه ثروت داشت. او هیچ غم و غصّه ای نداشت و همه ی کارهای کشورش به خوبی پیش می رفت. تنها چیزی که پادشاه را ناراحت می کرد این بود که هر روز پیر و پیرتر می شد. پادشاه مدّت ها در فکر بود که این مشکل را حل کند. تا این که روزی خبردار شد آینه ای وجود دارد که هر پیری در آن نگاه کند، فوراً جوان می شود. یک روز پادشاه، دو پسر بزرگش را نزد خود فرا خواند و گفت: «اگر شما آینه ی سحرآمیز را پیدا کنید و برایم بیاورید، نیمی از سرزمینم را به شما می بخشم.» دو شاهزاده از شنیدن سخن پدرشان خوش حال شدند و تصمیم گرفتند به دنبال آینه ی سحرآمیز بروند. آن ها یک کالسکه ی مجلّل تهیّه کردند و با چندین کیسه ی طلا به راه افتادند. پسر کوچک تر که از ماجرا باخبر شد نزد پدرش رفت و گفت: «پدرجان، من هم می خواهم به دنبال آینه‌ی سحرآمیز بروم.»

   روزی روزگاری، پادشاهی بود که سه پسر داشت و به آن ها افتخار می کرد.  او مدّت ها در این فکر بود که یکی از پسرانش را جانشین خود کند. یک روز، سه پسرش را نزد خود خواند و گفت: «یک سال وقت دارید، سگ زیبایی را پیدا کنید و برایم بیاورید. هر کس بتواند، قشنگ ترین سگ را بیاورد، وارث تاج و تخت من خواهد شد.» سه شاهزاده از شنیدن درخواست پدرشان، متعجّب شدند و قصر را ترک کردند. دو برادر بزرگ تر،  به سرزمینی دور رفتند، به این امید که قشنگ ترین سگ دنیا را پیدا کنند. شاهزاده ی جوان هم رفت و  رفت تا این که هنگام غروب، باران شروع شد و قصری با شکوه در برابرش نمایان گردید.

    یکی بود، یکی نبود. غیر از خدا هیچ کس نبود. در یک شب سرد زمستان که جنگل و کوه و درختان، ازبرف و یخ پوشیده بود، دو هیزم شکن فقیر از میان جنگلی بزرگ به سوی خانه شان برمی گشتند. هوا به قدری سرد بود که آن ها دست هایشان را به هم می مالیدند تا گرم شوند. ناگهان دو هیزم شکن احساس کردند که راهشان را گم کرده اند.آن ها به خدا توکّل کردند و به راهشان ادامه دادند تا بالای تپّه ای رسیدند و از آن جا نور چراغ کلبه هایشان را دیدند. دو هیزم شکن بسیار خوش حال شدند.

    در زمان های خیلی دور، پادشاه و ملکه ای زندگی می کردند که تنها یک دختر داشتند. پادشاه مدّت ها در فکر بود که جانشینی برای خود انتخاب کند امّا چون پسری نداشت، دلش می خواست هر چه زودتر دخترش ازدواج کند تا دامادش وارث تاج و تخت او بشود. شاهزاده خانم به دویدن خیلی علاقه داشت و مثل باد می دوید و قسم خورده بود با کسی عروسی کند که در مسابقه ی دو از او پیشی بگیرد. یک شرط دیگر هم داشت، هر خواستگاری که می باخت باید فوراً کشته می شد.  جوان های بسیاری به خواستگاری او آمده بودند و در این راه سرشان را از دست داده بودند. یک روز از سرزمینی دور، شاهزاده ای که بسیار زیرک و چابُک بود، سوار بر کالسکه عازم سفر شد تا با شاهزاده خانم مسابقه بدهد.